تبلیغات
آقای آشـنا - مطالب دی 1397
منوی اصلی
آقای آشـنا
تمام بودنم، ماندنم و نوشتنم وقف نگاه و لبخند تو ای دلیل عاشقانه ها
  • نمیدونی دلتنگی با آدم چها میکنه. آدم دلتنگ، زمین و زمانو بهم میدوزه تا فقط از اونی که دلتنگشه، فقط یه خبر بگیره. حتی از دور... تو چی میدونی از حال دلم وقتی که شبا خدا رو قسم میدم که فقط توی خواب ببینمت؟ چی میدونی؟ "کسی که میگه دلش برات تنگ شده و کاری نمیکنه، یا داره دروغ میگه، یا معنی دلتنگی رو نمیدونه!"

    یه حالی، احوالی، خبری، یه "چه خبر؟ چیکار میکنی؟" ای، لامصب یه سری بزن. همه اینا یعنی منم دلم برات شده، یعنی برات ارزش قائلم، یعنی نگرانتم، یعنی هنوزم دوس ندارم کسی غیر من اسمتو بیاره، دستتو بگیره یا کنارت بشینه! یعنی قدر تک تک لحظاتی که با تو بودم رو میدونم... یعنی اون مدت از عمرت که با من بودی رو به هدر ندادی... یعنی چیزی به دست آوردم که هیچکسی نمیتونه اونو بهم بده! دلتنگی یعنی دلی دارم که هنوز یادت میکنه...

    همین چیزاست که به آدم انگیزه زندگی میده. تو نمیدونی ولی خدا میدونه، که این روزا انگیزه، به کلی از زندگیم رفته. تو نمیخواستی دلم بشکنه، باشه قبول!! اما نگو نمیخوای زندگیم نابود بشه، که باور نمیکنم! بزار لااقل اگه نیستی، مطمئن باشم اون مدتی که برات وقت گذاشتم، به هدر نرفته... که لااقل اون طرف دنیا دلی هست که هرازگاهی یادم بیفته حتی اگه به اندازه صدم ثانیه ای باشه... حتی به اندازه یه کلمه... بزار باور کنم بعد از ابراز صادقانه ترین و صمیمی ترین احساساتم، لااقل کسی رو دارم که بگه "این با بقیه فرق میکنه". 

    اما تو میدونی که اگه من این انگیزه رو به دست بیارم، بازم قانعت میکنم که برگردی... واسه همین نمیخوای این انگیزه رو بهم بدی... نمیخوای وقتی بهت فکر میکنم، خوبیات یادم بیفته. دوس داری اونقدر در نظرم زشت و بد و مهلک باشی که بالاخره ازت دل بکنم... بزار بهت بگم که من به خوبی قلب آدما باور دارم. شاید این یه نعمته شاید یه امتحان شاید یه عذاب! اما بهتره بدونی، من به خوبی قلبت ایمان دارم. هر چی ام ازت ببینم، نمیتونه منو ازت دلسرد کنه. من روز و شبای سخت زیادی رو گذروندم. اما هرگز ازت دلسرد نشدم. هرگز دست از مبارزه نکشیدم... من زنده ام... اگرچه دلتنگ!

    من به خوبی هایی که حتی خودت هم در خودت نمیبینی باور دارم. وایسادم که خودتم اونا رو ببینی.. که خودت رو مفت نفروشی... که کج نری... که نگی خدا فراموشم کرده... اما تو لجبازی... نمیخوای به حرفام گوش بدی... نمیخوای...

    متن رنگی از "پویا جمشیدی" است.

    ارسال دیدگاه
  • حامد عبدالهی پنجشنبه 13 دی 1397 07:25 ب.ظ نظرات ()
    پروردگارا، بارالها، خدای من!
    بی شک تو تنها کسی هستی که از درد پنهان میان هر واژه از سخنانم، آگاهی
    و بهتر از هر کسی می دانی که من، درد و رنج خود را جز تو، با کسی دیگر در میان نگذاشته و از کسی جز تو، درمانش خویش را طلب نکرده ام...
    اگر امید اینکه سخنانم را میشنوی نبود، هرگز لب به سخن باز نمی کردم
    و اگر دل در گرو مهربانی و بزرگی و قدرتت نبسته بودم، هرگز در مقابلت، دستان خالی خویش را به تضرع بلند نمی کردم
    و از طرفی میدانم که تو، بزرگوارتر از آنی که، آنکه به خود فراخوانده ای را از خود دور و طرد گردانی
    و هرگز به تو گمان نداشته ام، که صدای دردمندی را بشنوی و به حال خود واگذاری اش
    حال که قدرتمندی، و چون قدرتت با فضل و کرامتت همراه است، از تو گمان نمی رود که مرا به جزای گناهانم، علی الخصوص اینک که خود به پیش آمده ام و با هزار زبان گویا و مبهم تو را می خوانم، برسانی
    یا بخواهی از من به سبب نافرمانی هایم، انتقام کشی یا مرا از حاجاتم که الحق خودم بهتر می دانم که شایسته مستجاب شدنشان نیستم، دور کنی...
    چرا که تو، همان خدای مهربان رئوفی هستی که حتی در اوج ویرانی هایم نیز، دلتنگ بنده خویش خواهد شد
    و من گمان نمیکنم تو مرا از خود برانی، با اینکه می دانم لایق بودن در کنار تو و رحمتت نیستم
    اما با دل کوچک خویش، ترسان ترسان از اینکه مبادا دست خالی برم گردانی، به سویت آمده ام
    می دانم که میدانی چه اندازه گنهکارم و من نه توان و نه فرصت آنرا دارم که جبران کنم، آنچه که به سبب غفلت و گناهان از کف داده ام... مگر آنکه تو، ای جبران کننده از دست رفتگان، به یاری ام بشتابی
    امیدم به رحمت تو، ای مهربانترین مهربانان؛ مرا به پیش می راند و ترسم از بی التفاتی تو، مرا به پس!
    لیک امیدم به رحمتت بسیار بیشتر از ترسم به رد شدنم از سوی توست
    ای آنکه پروریدی دلم را در انوار مهربانیت، روا مدار که سرگردان، بی یاور و تکیه گاه، از سوی تو، با دستان خالی بازگردم
    بی شک تو صاحب بخششی هستی که در آن منِ گنهکار هم سهمی دارم
    حال که حرف هایم را شنیدی و چشمان اشک بارم را دیده ای، هم و غم تمام بندگانت را با رحمت بی منتهایت برطرف ساز و ما را به آنجا که خودت برایمان در نظر داری برسان. بخششت را شامل حالمان گردان، و جبران کن، آنچه که با نافرمانی، غفلت و گناه از دست داده ایم...
    بارالها، "او"ی قصه ام و صاحب تمام غصه هایم را به تو می سپارم. نگهدارش باش و یک دم رهایش مکن. می دانم تو از آنچه که به تو سپرده خواهد شد، محافظت خواهی کرد، پس او را از تمام بدی ها، زشتی ها، ناپاکی ها، درد ها، غم ها، راه های نادرست زندگی دور ساز و اگر لیاقت عشق داشتیم.. ما را به قدرت عشق، به هم بازگردان... به رحمت بی منتهایت ای مهربانترین مهربانان...

    آمین
    ارسال دیدگاه